โดย “ดาบสองคม”
ยิ่งสืบยิ่งพบ ยิ่งค้นก็ยิ่งเจอ กับความไม่โปร่งใส ของการจัดการเลือกตั้งที่ผ่านมา
กกต.ยืนยันว่า “ทุกอย่างเรียบร้อย” ชลบุรี เขต 1 ไม่นับใหม่ เพราะไม่พบการทุจริต คลิปที่ปรากฏเป็นเพียงข้อสังเกต ไฟดับไม่กระทบผลนับคะแนน ซื้อเสียงหัวละ 7,500 บาทเป็นแค่ข่าวลือ ระบบรายงานผลค้าง 94% ก็ขออย่าเพิ่งอ้างอิงเว็บไซต์
ฟังเผิน ๆ ครบถ้วนตามขั้นตอน แต่พอเอา “คิวอาร์โค้ด–บาร์โค้ด” บนบัตรเลือกตั้งมาวางข้าง ๆ ภาพมันเริ่มไม่เรียบร้อยอย่างที่แถลง
คำถามพื้นฐานที่สุดคือ บนบัตรเลือกตั้งมีโค้ดไว้ทำอะไร เก็บข้อมูลอะไร ใครเข้าถึงได้ และโครงสร้างระบบเชื่อมโยงกับฐานข้อมูลระดับใด
กกต.อธิบายว่า เป็นเพียงรหัสควบคุมการพิมพ์ และการกระจายบัตร ป้องกันบัตรปลอม เพิ่มประสิทธิภาพโลจิสติกส์
แต่ยิ่งตรวจสอบยิ่งพบว่า รายละเอียดเชิงเทคนิคไม่เคยถูกเปิดเผยอย่างเป็นระบบต่อสาธารณะ ไม่มีเอกสารอธิบายสถาปัตยกรรมข้อมูลอย่างโปร่งใส ไม่มีการตรวจสอบอิสระจากภายนอกให้เห็นชัด
ในระบอบที่การเลือกตั้งต้อง “ลับ” ไม่ใช่แค่ลับในความรู้สึก แต่ต้องลับในเชิงโครงสร้าง การมีรหัสใด ๆ บนบัตร ย่อมเปิดพื้นที่ให้ตั้งคำถามว่า สามารถสืบย้อนลำดับบัตรกับหน่วยเลือกตั้งได้หรือไม่
และหากมีการบันทึกลำดับการแจกบัตรกับรายชื่อผู้มาใช้สิทธิ โอกาสเชื่อมโยงจะถูกปิดตายจริงหรือแค่ปิดคำอธิบาย เพราะถ้าการเลือกตั้งไม่เป็นความลับ ผิดกฏหมายรัฐธรรมนูญเลยนะนั่น
คิวอาร์โค้ดกับบาร์โค้ดจึงไม่ใช่แค่เส้นดำเล็ก ๆ บนกระดาษ แต่มันกลายเป็นสัญลักษณ์ของการจัดการเลือกตั้งที่ประชาชน “เข้าไม่ถึง”
ยิ่งค้นยิ่งพบรอยต่อของความไม่ชอบมาพากล และทุกครั้งที่ประชาชนตั้งคำถาม เสียงสะท้อนก็ย้อนกลับมาที่ กกต. เสมอ
ประชาธิปไตยไม่กลัวเทคโนโลยี แต่ประชาธิปไตยกลัว “ความมืด ความไม่โปร่งใส” ในกระบวนการ
หากผู้คุมกติกาเชื่อว่า ทุกอย่างบริสุทธิ์จริง ก็ไม่มีเหตุผลใดต้องหวงแหนรายละเอียด เพราะในสนามเลือกตั้ง ความโปร่งใสไม่ใช่ภาระ แต่มันคือหน้าที่
อย่างที่เคยกล่าวไว้ “ถ้าพวกคุณทำกันไม่ได้ แล้วเราจะมีพวกคุณไว้ทำไม”
แสดงความเห็น
