โดย “ดาบสองคม”
สุภาษิตไทยว่า “ช้า ๆ ได้พร้าเล่มงาม” แต่สถานการณ์ที่เกิดขึ้น เราไม่ต้องการพร้าที่งดงามตามสุภาษิต
นี่คือสงครามที่อีกฝ่ายยิงกระสุนใส่ แล้วตามด้วยกระสุนข่าว
รัฐบาลไทยกลับยืนเฉย ตีหน้าสงบสุขุม เหมือนคนไม่อยากชนะ!
ตั้งแต่เกิดเหตุชายแดน ฝ่ายเขมรไม่รอเวลา ไม่รอมารยาท โกหกได้ก็โกหกทันทีแถลงก่อน โพสต์ก่อน ตัดต่อก่อน พาทูตทหารไปชายแดนก่อน
โกหกหน้าตายด้วยความไว แถมตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จได้เกินร้อย
ขณะที่รัฐบาลไทย…ช้า ช้า และช้าอีก ทั้งที่รู้ตัวอยู่เต็มอกว่าเราแพ้เขมรเรื่องการสื่อสารทุกครั้ง ทั้งที่รู้ว่าข่าวลือ ข่าวลวง ข่าวเฟคนิวส์ มันลามไวกว่าไฟลามทุ่ง แต่กลับไม่มีการตั้ง “คณะทำงานเฉพาะกิจ” ด้านข้อมูลข่าวสารขึ้นมาสู้เลย!
ประเทศไทยมีคนเก่งด้านสื่อสาร มีนักการทูต นักวิชาการ สื่อมืออาชีพ อยู่เต็มประเทศ
แต่รัฐบาลกลับไม่ใช้ เหมือนมั่นใจว่า เดี๋ยวโลกก็จะเข้าใจเอง
คนทั้งประเทศเริ่มตั้งคำถามว่า หรือรัฐบาล ไม่จริงใจ ที่จะแก้ปัญหานี้กันแน่? หรือจงใจเดินตามเขมรหนึ่งก้าวไปตลอด? มีข้อมูลจริงอยู่ในมือ แต่ไม่ยอมเผยแพร่ให้เร็วที่สุด สุดท้ายต้องไป “แก้ข่าว” หลังเขาโกหกไปแล้วสามรอบ
ความโกรธของคนไทยไม่ได้เกิดจากการที่เขมรโกหกแต่มันปะทุเพราะรัฐบาลไทย เฉื่อยชา ยอมให้เขาโกหกเรื่อย ๆ โดยไม่คิดสู้แบบทันเกม สื่อไทยบางเจ้า ยังทำงานดีกว่ารัฐบาลเสียอีก!
ถึงเวลาหรือยังที่รัฐบาลไทยจะเลิก “รอจังหวะ” แล้วลุกขึ้นมาสู้อย่างจริงจังสักทีถ้ารู้ว่า เราช้าแล้วไม่เร่งมือ ก็ต้องถามกลับว่า “หรือรัฐบาลพอใจกับความพ่ายแพ้?”
ประชาชนไม่ได้กลัวการสู้รบ
แต่ประชาชนทนไม่ได้กับรัฐบาลที่ไม่อยากชนะ!
แสดงความเห็น
